De pauze voor de sprong
Het nieuws van de maand was onmiskenbaar: Xi Jinping en Donald Trump ontmoetten elkaar in Busan, Zuid-Korea, voor wat beide kanten achteraf een “constructief en pragmatisch” gesprek noemden. Het resultaat: een pauze van een jaar in de handelsoorlog die de wereldeconomie al bijna tien jaar bepaalt en de voorbije zes maanden een hoogtepunt bereikte.
Washington ging akkoord om het gemiddelde tarief op Chinese goederen te verlagen van ongeveer 57 procent naar 47 procent en om nieuwe maatregelen tegen veel Chinese bedrijven in het buitenland op te schorten. In ruil hief Peking bepaalde exportbeperkingen op zeldzame aardmetalen voor minstens een jaar op en hervatte het de grootschalige invoer van sojabonen uit de Verenigde Staten. Beide partijen beloofden nieuwe heffingen in de scheepsbouw en de havenlogistiek te bevriezen, een symbolische zet gezien hoe strategisch gevoelig die sectoren geworden zijn.
Op papier lijkt de deal een wapenstilstand. In werkelijkheid markeert hij een verschuiving in perceptie. China gaf niet gewoon minder toe dan de VS: het kwam uit Busan als een gelijke. Zelfs Trump noemde het, met zijn gebruikelijke flair, een “G2-ontmoeting”, en erkende Peking daarmee als evenknie van Washington in plaats van als uitdager.
Voor China kon de timing niet beter. Een pauze van een jaar geeft Peking de ruimte om zijn volgende masterplan te versnellen: de agenda van de New Quality Productive Forces (NQPF, 新质生产力), vrij vertaald ‘nieuwe hoogwaardige productiekrachten’. Terwijl het Westen de de-escalatie viert, bereidt China zich al voor op de volgende transformatie. Het bestand koopt China tijd, niet om te rusten, maar om zichzelf opnieuw uit te vinden.
Het moment voor de sprong
Amper een week voor de ontmoeting in Busan kwam de Communistische Partij van China in Peking samen voor het Vierde Plenum van haar 20ste Centraal Comité. Volgens het officiële communiqué van 23 oktober 2025 stelde de zitting dat China “grotere zelfredzaamheid en kracht in wetenschap en technologie moet bereiken en de ontwikkeling van nieuwe hoogwaardige productiekrachten moet sturen”.
In China’s beleidscyclus vormt het Vierde Plenum een brug tussen twee vijfjarenplannen: het blikt terug op de realisaties van het 14de vijfjarenplan (2021–2025) en zet de toon voor het 15de (2026–2030). Op de bijeenkomst van dit jaar nam de Partij haar officiële aanbevelingen voor het nieuwe plan aan, dat volgend jaar in maart formeel wordt goedgekeurd door het Nationaal Volkscongres.
Die aanbevelingen maakten van NQPF voortaan een formeel plan, en niet langer alleen een slogan. Dat is meer dan een beleidswijziging: het herdefinieert hoe China zijn economie de komende vijf jaar wil laten groeien. Het communiqué schuift hoogwaardige ontwikkeling naar voren als leidend doel, aangedreven door hervormingen, innovatie, onderwijs en technologische zelfredzaamheid.
China jaagt niet langer op snelheid en schaal. Het maakt zich klaar voor de sprong: slim en duurzaam.
Het plan achter de sprong
Als het plan ‘Made in China 2025’ van het voorbije decennium draaide om betere machines, dan draait de NQPF-agenda voor het komende decennium om slimmere geesten. Ze markeert China’s volgende grote transformatie: van industriële macht naar innovatiemacht, van volume naar waardecreatie, van inhalen naar leiden.
In mijn boek China’s Next Miracle beschrijf ik NQPF als de architectuur van China’s economie van de volgende generatie: een model dat niet meet hoeveel China produceert, maar hoe geavanceerd, efficiënt, groen en intelligent zijn industrie en samenleving worden. In mijn nieuwsbrief van december 2024 schreef ik al dat 2025 een scharnierjaar zou worden voor die omslag, en vandaag is die voorspelling werkelijkheid geworden.

Het NQPF-kader hierboven toont hoe China vooruitgang herdefinieert via vier dimensies die in elkaar grijpen. Het omarmt de opkomst van NIEUWE industrieën, technologieën, infrastructuur en denkwijzen die een paradigmaverschuiving voor het land betekenen; het stuurt de industrie naar hogere normen van KWALITEIT in innovatie, digitalisering en milieuprestaties; het drijft de efficiëntie op via automatisering, AI en data, die de totale PRODUCTIVITEIT van alle productiefactoren verhogen; en het versterkt de onderliggende KRACHTEN achter de transformatie: de intensiteit van O&O, de diepte van het talent, beleidssteun en een levendig ecosysteem van start-ups. Hoe meer die vier lagen op elkaar inwerken, hoe meer China’s economie zichzelf van binnenuit opwaardeert, van groei gedreven door export en investeringen naar nieuwe groei die steunt op eigen capaciteit en binnenlandse consumptie.
Made in China 2025 draaide volledig om industriële modernisering; NQPF draait volledig om economische evolutie: technologie, talent en duurzaamheid samengebracht in één kader dat verandert hoe economische en maatschappelijke waarde zelf gecreëerd wordt. Dit masterplan is de blauwdruk om China’s groei het komende decennium op zowat 5 procent per jaar te houden, niet door expansie, maar door zichzelf opnieuw uit te vinden.
De sprong zelf
Met zijn NQPF-plan wil China niet alleen zijn positie in het wereldwijde innovatielandschap versterken, maar ook een aantal existentiële uitdagingen aangaan. Het land probeert tegelijk de economische realiteit van vandaag te beschermen en op te schuiven naar een moderne samenleving voor morgen. Die dubbele opdracht is complex en gelaagd, dus hieronder vind je een vereenvoudigde matrix die toont hoe het NQPF-kader volgens mij zal werken.

Elk van die dimensies sluit ook aan bij een specifiek doel van China’s transformatie. ‘NEW’ staat voor een paradigmaverschuiving naar toekomstgerichte industrieën en bedrijfsmodellen. ‘QUALITY’ belichaamt hogere normen voor wat er geproduceerd wordt, uitmuntende producten en milieuverantwoordelijkheid. Die twee doelen moeten China wereldwijd ‘relevant’ houden als economische macht in een woelig geopolitiek landschap.
‘PRODUCTIVE’ weerspiegelt het streven naar efficiëntie en een slimmer gebruik van hulpbronnen. En ‘FORCES’ staat voor het inzetten van middelen als drijvende krachten (menselijke, financiële en institutionele) om de hele economie te transformeren. Die laatste twee doelen zijn ‘existentieel’ van aard: ze moeten de stabiliteit van de Partij, het welzijn van de bevolking en de continuïteit van de Chinese beschaving veiligstellen.
Het verschil tussen de ‘beschermende’ strategieën, die de algemene kwaliteit en productiviteit van industrieën moeten verhogen (QUALITY en PRODUCTIVE), en de ‘projectie’-strategie voor de toekomst, die met moderne intellectuele krachten iets nieuws moet creëren (NEW en FORCES), zit in hun aard. Het ‘beschermende plan’ (linkerkwadranten) zal naar verwachting systematischer zijn, met duidelijke doelen en meetbare parameters, terwijl het ‘toekomstplan’ (rechterkwadranten) meer op visie en transformatie moet focussen. Het beschermende plan zal normaal vooral vanuit Peking geduwd worden, via regelgeving en middelen, terwijl het visionaire plan eerder door de markt en de bedrijven getrokken moet worden, via bewustwording en stimulansen vanuit Peking. Het eerste is concreet, het tweede ambitieus.
Samen vormen ze China’s blauwdruk voor het volgende decennium: een verschuiving van fabriek van de wereld naar laboratorium van de wereld, van technologisch inhalen naar eigen creatie. Zo wordt NQPF meer dan economisch beleid: het wordt een model voor maatschappelijke transformatie, dat innovatie verbindt met onderwijs, groene groei, industriële opwaardering en gemeenschappelijke welvaart.
In de logica van mijn boek is dit het moment waarop China het innovatiemodel zelf omdraait: van lineaire groei naar adaptieve evolutie, van imitatie naar creatie, van ratrace naar slim evenwicht. Dat is de essentie van de sprong: niet alleen een hogere productiviteit, maar een hoger doel voor productiviteit.
Deze column verscheen eerst in het Engels op pascalcoppens.com (7 november 2025) onder de titel ‘China’s Next Leap: New Quality Productive Forces’. Vertaald door de redactie van Chinatech.be, met toestemming van de auteur. De standpunten in deze column zijn die van de auteur.



